Pit Bulls: The Most Misunderstood Dogs

 1. People say they were designed for fighting.

In reality, back in the 19th century it was humans who forced them into cruel activities such as dog fighting and bull baiting for entertainment. Historically, dogs in the pit bull group were also known as “nanny dogs.” They were trusted family dogs that watched over babies and toddlers, protecting and caring for them. They are known for being exceptionally gentle with young children. Even today, many families allow pit bulls to stay close to their children, where they act as loving guardians and companions (see clips 1–2).

2. “Pit bull” is not a single breed.
The term actually refers to a group of breeds, such as the American Bulldog, American Pit Bull Terrier, and Staffordshire Terrier. Because of this, whenever a dog in this group appears in the news for biting or attacking someone, it is usually reported simply as a “pit bull.” This makes the problem seem more widespread than it really is, and the media often reports these stories because they attract attention.

In reality, there are countless cases where pit bulls have protected their owners from attackers or dangerous animals, saved children from accidents involving electricity, or even rescued people from fires. If you type “pitbulls protecting babies” or “pitbulls protecting owners” into YouTube, you will find many examples (see clip 3).

3. Upbringing matters.
If someone raises a pit bull in isolation, keeps it chained, or creates constant stress without allowing it to socialize with other dogs, the chances of aggressive behavior increase. Some people intentionally choose dogs with a reputation for being “fierce” because they want to appear intimidating. They train the dog to be aggressive, and when things go wrong, it becomes news about a dangerous dog.

In truth, aggressive behavior in dogs of any breed usually has human causes behind it. In the videos below, the pit bulls have been raised with love and proper care. There is not the slightest sign of aggression in them.

4. Formal temperament testing tells a different story.
The American Temperament Test Society has conducted official testing, and the results show that pit bulls are not naturally aggressive or easily irritated. In fact, they score higher in emotional stability than many other dog breeds. Most pit bulls are loyal, affectionate toward their owners, eager to please, and very playful.

Around the world, many pit bulls also serve humans in important roles, such as Emotional Support Dogs, helping people who struggle with depression or emotional distress, and Search-and-Rescue Dogs, using their scenting abilities to locate disaster victims. Pit bulls have helped humans in many ways.

So is it fair to label them simply as dangerous dogs, untrustworthy dogs, dogs that people should stay away from?

If you believe that the killing of Jewish people during World War II simply because they were Jewish was cruel, and that discrimination against Black people simply because of the color of their skin was unjust, then what do you think about the fact that pit bulls are euthanized in shelters at far higher rates than many other breeds, simply because people are too afraid to adopt them?

There are rental homes that forbid pit bulls entirely. Some communities have even had laws banning pit bulls altogether, where any pit bull found would be killed—even if the dog had never shown aggression and even if someone was willing to give it a loving home.

Many pit bulls have never bitten anyone and likely never will. Yet they are still labeled as dangerous.

Is it right to reject them simply because of the breed they belong to?

THE STORY OF PATRICK THE PITBULL (2011)

In March 2011, a maintenance worker in Newark, New Jersey noticed a garbage bag lying in the hallway trash area of an apartment building. Inside the bag was a living dog — barely alive.

The dog was a young Pit Bull later named Patrick.

He weighed only about 19 pounds (8.6 kg) — less than half of what a healthy dog his size should weigh. His bones were clearly visible through his skin. He had been starved for months.

The worker immediately called animal control. Patrick was rushed to a veterinary hospital where doctors said something heartbreaking:

They had never seen a dog so close to death who was still alive.

For several days, veterinarians were unsure whether he would survive. But Patrick slowly began to recover.

What surprised the medical staff even more than his survival was his personality.

Despite everything he had suffered, Patrick showed no aggression toward people. Instead, he was gentle and affectionate with the veterinarians who treated him. Staff members said he seemed to trust humans immediately, even after severe cruelty.

Over the next months, Patrick gained weight, learned to walk normally again, and became a playful, happy dog.

His story spread across the United States and internationally, drawing attention to two painful truths:

Pit Bulls are among the most abused and neglected dogs in America. Yet even after extreme suffering, many still show remarkable gentleness and loyalty.

Patrick was eventually adopted into a loving home where he lived safely and happily for many years.

Why Patrick’s Story Matters

Animal welfare groups often point to cases like Patrick’s to show that aggression is not something Pit Bulls are born with. Much of the suffering associated with the breed comes from human behavior, such as neglet and abandonment, illegal dog-fighting operations, irresponsible breeding, and some people adopting them for image rather than commitment.

Dogs like Patrick remind people that Pit Bulls are not symbols of violence, but often victims of it.

These videos will show you further how gentle and noble pit bulls can be: 

 1. Gentle Pitbull and Baby

https://www.youtube.com/watch?v=22ARHeQR8XU

 2. Pitbull Growing Up with A Little Girl

https://www.youtube.com/watch?v=THqYHSUoKfs

 3. When a Pitbull is so well-loved by owner

https://www.youtube.com/shorts/63v-8G2SFrQ

 4. Thai cute and friendly pit bull raised by a compassionate monk

https://www.youtube.com/watch?v=HpQI5lGYNFI

Quet Reasons Behind Emotional Distance

 Emotional distance can come from many different sources. Some writers have analyzed it and suggested that it may arise from things like:

1. Distance as a form of communication
Sometimes not communicating much — or keeping a certain distance — is actually a message in itself. It can mean, “I’m happy right here. I don’t want to come any closer. This is the place I want to be in your life — not right beside you.” But A choosing to keep distance from B doesn’t always mean dislike or irritation. Sometimes A is simply more comfortable at that level of closeness. Some trees just cannot grow too close to one another — that’s simply their nature.

2. A has tried to come closer before, but sensed B pulling away
So A decides to stay distant to avoid getting hurt, assuming that this must be what B wants. Meanwhile, B may not even realize that they once made A feel pushed away.

3. Emotional distance may also come from life circumstances
Someone’s life may have become busier, their responsibilities heavier, their mind more occupied.They may not talk or reach out as often as before — not because of personal issues, but simply because life has changed.

But no matter the reason,
the person on the receiving end of the distance —
it always hurts.
It’s a classic kind of pain that exists in every generation.

And… I know some of you are feeling that pain right now.

But please remember this:
Someone distancing themselves from you does not mean you lack worth.
Don’t let your mind trick you into believing that. 

เลือกตั้งครั้งนี้ ไม่มีตัวเลิอกที่ไม่เสี่ยง

 อีกวันเดียวก็จะเลือกตั้งแล้ว รู้สึกตัวเองค้นข้อมูลนโยบายอะไรต่างๆไม่ทัน จะไปฟังดีเบตก็ไม่ทัน ก็เลยต้องใช้ AI สรุปภาพรวม และฟังข้อมูลจากสื่อต่างๆ รวมถึงคนรอบข้าง ซึ่งก็เป็นคล้ายกับที่เราเข้าใจอยู่ก่อน คือถ้าต้องการรื้อระบบเปลี่ยนทุกอย่างใหม่เพื่อแก้ปัญหาที่รากฐานก็ต้องเลือกพรรคประชาชน แต่ถ้าต้องการให้งานเดินได้จริงอย่างรวดเร็ว เข้าถึงพื้นที่ท้องถิ่นได้จริง แต่ระบบหลักๆ ยังคงเหมือนเดิม ซึ่งก็หมายถึงความทุจริตเน่าเฟะก้อาจจะเหมือนเดิม ก็อาจเลือกพรรคเพื่อไทย (อันนี้คงไม่เลือกอยู่แล้ว) หรือพรรคภูมิใจไทย นอกจากนี้ก็ยังมีพรรคอื่นที่คะแนนเสียงรองๆ ลงมาอย่างพรรครวมใจภักดี หรือพรรคประชาธิปัตย์ มีการดึงนักการเมืองกลับเข้าสู่สังเวียนเลือกตั้งใหม่ รวมถึงมีสมาชิกที่เป็นคนรุ่นใหม่ๆ อยู่บ้าง

ถ้าอย่างนั้นก็เลือกพรรคประชาชนสิ ไม่เห็นต้องคิดมาก เพราะเป็นโอกาสที่ประเทศชาติจะเปลี่ยนได้จริงๆ บางคนก็อาจมองเช่นนี้ แต่ต้องคิดนะ เพราะคำว่า "รื้อ" ของเก่า แล้วสร้างใหม่ ต้องถามนิดนึงว่า คุณจะรื้อทิ้งเฉพาะส่วนที่เสียหาย ส่วนที่ผิดพลาด ส่วนที่ไร้ประโยชน์ จริงๆ หรือเปล่า หรือคุณจะรื้อทิ้งทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นวัฒนธรรมอันดีงาม สถาบันที่ควรให้เกียรติ การเห็นคุณค่าของทหาร มารยาทความอ่อนน้อมของเยาวชนที่มีต่อผู้ใหญ่ การรู้จักรากเหง้าของตนเองจากวิชาประวัติศาสตร์ หรือสิ่งดีๆ ที่มันควรจะคงเอาไว้ จะรื้อพวกนั้นออกหมดด้วยหรือเปล่า เพราะถ้าจะทำทั้งหมดนั้นจริง รื้อทิ้งทุกอย่างจริง สร้างประเทศขึ้นมาใหม่แบบที่ไม่มีคำว่า ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ความวิบัติอีกรูปแบบหนึ่งจะรออยู่อย่างแน่นอน

แล้วทางเลือกอื่นมีอะไร มันก็การเสี่ยงที่จะจมปลักกับปัญหาเดิมๆ ที่หนักขึ้นเรื่อยๆ ของประเทศชาติเราไงล่ะ  ความจริงพรรคภูมิใจไทยก็ทำงานใช้ได้อยู่นะ นายกมีการยอมรับความผิดของตัวเองอยู่บ้าง มีการแก้ไขเมื่อทำผิด มีส.ส ท้องถิ่นที่ดูจะจริงใจกับการทำงานให้ท้องถิ่นของตน แต่...แล้วเรื่องทุจริตล่ะ ตั้งแต่การซื้อเสียง สิ่งก่อสร้างที่ถล่มทลายกันครืนๆ การทุจริตงบประมาณทั้งหลายทั้งปวง ระบบประกันสังคมอันแสนจะเลวร้ายเกินพรรณนา มีแผนป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้นใหม่บ้างไหม ดูจะไม่มีนะ แล้วเรื่องคุณหมอภาคใต้ที่ดูเหมือนคุณจะไปราวีเขาข่วงเลือกตั้งอีก คือมันดูไม่ซ์่อเลย  ส่วนพรรคสีแดง ฉันเคยคุยกับคนที่เชียร์พรรคแดง เขาบอกว่าพรรคพื่อไทยดีสุดแล้ว ทำงานจริง เงินถุึงประชาชนจริง ฉันถามไปว่าแล้วไม่กลัวเรื่องทุจริตหรือคะ เขาตอบว่า "โอ๊ย มันก็ต้องมีอยู่แล้ว มันเป็นธรรมดา ก็ต้องมีบ้างตามธรรมเนียม แต่ยังไงเงินก็มาถึงเรา ดูสิ จะได้รถไฟฟ้าราคายี่สิบบาท" เอ่อ...ทำให้ฉันคิดในใจว่ามีคนไทยจำนวนไม่น้อยมองว่าการทุจริตคือเรื่องธรรมดาที่ควรยอมรับ ควรทำใจ ควรปล่อยให้เป็นไป ตราบใดที่เรายังได้ผลประโยชน์ คิดแบบนี้ประเทศจะก้าวหน้าได้จริงหรือ

พรรคประชาธิปัตย์ ดีใจที่คุณมาร์คกลับมา แต่คิดย้อนไป...ตอนเป็นรัฐบาลพรรคนี้เคยมีผลงานจริงจังมั้ยน๊า ทำไมคิดไม่ค่อยออกเลย

บางทีก็คิดอยู่เหมือนกัน ให้พรรคส้มรื้อระบบไปเถอะ (แม้ว่าจะเสี่ยงกับการที่สิ่งดีงามที่มีมานานของชาติจะถูกรื้อยับไปด้วย)  ก็ไม่เห็นมีพรรคไหนคิดจะทำนี่ อย่างน้อยถ้าได้พรรคการเมืองสุจริตและเป็นคนรุ่นใหม่ก็ดูจะมีความหวังว่าการเมืองของเราจะได้มีสิ่งใหม่ที่ดีขึ้น แต่เอ๊ะ ทำไมชูวิทย์บอกว่าที่จริงใครบางคนในพรรคส้มมีส่วนอย่างยิ่งในการสร้างปัญหาให้กับระบบประกันสังคม ชูวิทย์จะพูดแบบไม่มีมูลเชี่ยวหรือ ปกติเขาก้ไม่ได้เป็นอย่างนั้นนะ ไหนจะเรื่องคนที่ออกมาแฉว่าบางคนในพรรคส้มถูกล้างสมองมาพร้อมกันกับเขาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ถูกใส่หัวให้ลมหายใจเข้าออกคิดอย่างเดียวคือ สิทธิและเสรีภาพและประชาธิปไตย อย่างอื่นไม่เอาทั้งหมด ระบอบกษัตริย์คือสิ่งชั่วร้าย คนที่ออกมาแฉ เขาบอกว่าเคยคล้อยตามแนวคิดเช่นนั้นอยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนจะตาสว่าง  แหล่งข้อมูลก็ไม่ได้เปิดเผยชื่อ แต่มีตัวตนจริง นั่งพูดอยู่หน้าเวทีจริง และเป็นอดีตนิสิตจุฬาฯ อย่างน้อยมันก็ต้องมีมูลบ้าง

ความจริงก็ชื่นชมการทำหน้าที่ฝ่ายค้านและการจับทุจริตของพรรคส้มนะ รวมถึงการที่ไม่มีแจกเงินซื้อเสียงเลย และเห็นใจอย่างยิ่งที่ครั้งก่อนชนะเลือกตั้งแต่กลับไม่ได้เป็นรัฐบาล ซึ่งก็...ดูจะไม่ยุติธรรมเกินไปหน่อยกับเขา แต่พอคิดในอีกแง่มุมหนึ่ง พรรคส้มก็มีแนวนโยบายที่พลาดจุดใหญ่อยู่อย่างหนึ่ง ซึ่งถ้าตอนนั้นพรรคนี้ได้ขึ้นเป็นรัฐบาล ประเทศเราอาจแย่ก็ได้ เพราะพวกเขามีแนวโน้มจะตัดงบประมาณทหารลง อาจจะตัดงบการซิ้ออาวุธ และยังสนับสนุนให้ไม่มีการเกณฑ์ทหาร แล้วต่อมาถ้าเขมรโจมตีเรา เราคงไม่สามารถตอบโต้ได้อย่างมีประสิทธิภาพอย่างที่ผ่านมาจริงไหม ต้องยอมรับนะว่าเรื่องนี้เป็นความผิดพลาดของนโยบายพรรค ไม่ควรด้อยค่าความสำคัญของกองทัพ แต่จะว่าไปความขัดแย้งระหว่างไทยกับกัมพูชารอบนี้น่าจะมีสาเหตุมาจากนักการเมืองพรรคแดงบางคนที่น่าจะผิดใจเรื่องธุรกิจกับฮุนเซน พรรคส้มไม่ได้เป็นสาเหตุของความขัดแย้ง 

เอาเถอะ...มันก็เสี่ยงหมดทุกทางนั่นล่ะ ไว้ค่อยตัดสินใจวันเลือกตั้งเลยละกัน  ฉันเตือนสติตัวเองว่า หนึ่งคะแนนของเธอไม่ใช่ตัวตัดสิน เสียงของประชาชนส่วนใหญ่คือตัวตัดสิน ความจริงสิ่งที่ต้องทำมากกว่าคือเตรียมใจ ปรับตัว และเตรียมรับรัฐบาลใหม่ ไม่ว่าจะเป็นพรรคใดก็ตาม ฉันเชื่ออย่างหนึ่งนะ ทุกพรรคมีคนดีอยู่ด้วย มีเจตนาดีและความตั้งใจดีอยู่ด้วย และไม่มีพรรคไหนมีแผนจะสร้างความหายนะให้ประเทศชาติ ทุกคนคิดว่าตัวเองกำลังทำสิ่งดีอยู่ แต่ปัญหานั้นอาจเกิดจากความสะเพร่า ความละโมบของตัวบุคคลบางคน ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ความเห็นแก่ตัว ความขาดประสบการณ์และอื่นๆ อีกมากมาย ยังไงปัญหาก็คงต้องมีอยู่แล้ว ไม่ว่าพรรคไหนจะเป็นรัฐบาลก็ตาม เราประชาชนก็ทำได้แค่สนับสนุน ขัดแย้ง เสนอความคิดเห็น แสดงความพอใจ/ไม่พอใจ และ "ไปเลือกตั้ง" เราก็ทำได้เท่านั้นล่ะ

ฉันเป็นคนหนึ่งที่มองว่า "การด่ารัฐบาล" ไม่เป็นประโยชน์ใด ๆ แต่การแสดงความคิดเห็นอย่างเป็นทางการ หรือแสดงความคิดอย่างเปิดเผย ไม่ว่าจะเป็นการขุดคุ้ย หาหลักฐาน หาเหตุผล อะไรที่ทำแบบสร้างสรรค์ไม่ใช่ชวนทะเลาะ ใครหรือพรรคไหนจะขึ้นมาก็ตาม เราควรต้องจับผิดสิ่งที่เขาทำผิด แต่ก็ควรต้องให้กำลังใจเขาบ้างในสิ่งที่เขาทำถูกหรือพยายามทำให้ดีที่สุดแล้ว 

อีกวันเดียวก็ต้องไปหย่อนบัตร  ฉันคงต้องไปหาข้อมูลเพิ่มอีกหน่อยถ้าทำได้ แล้วก็ตัดสินใจไปเลย ยังไงคำว่าการเมืองมันก็คือความเสี่ยงและความไม่แน่นอนอยู่แล้ว เป็นอย่างนั้นตลอดมาและึคงจะตลอดไป

The Terrible Truth of Lab Mice

 

Reader’s Note

The following article contains descriptions of real laboratory experiments on animals. Some details are distressing, but they reflect the reality we often overlook.
Please read with compassion — not to dwell in anger or sorrow, but to understand and to help. My purpose is to give voice to those who cannot speak, to open eyes to the truth, and to inspire small acts of change — sharing information, choosing cruelty-free products, or signing petitions that can make a difference.

---

A Voice for Those Who Cannot Speak

Let this be a voice for those who cannot speak. Please read the following — even though it’s brutal (very brutal — I emphasize) — because I want you to know the truth.

Laboratory mice are animals legally subjected to horrific cruelty. If I weren’t a translator and hadn’t read many books in details, I might never have learned the reality of this. Below is a brief summary of real cases that laboratory mice have experienced — and in many places still experience. (These are all documented cases; you can find the experiment names and case reports.) Tragically, some researchers still cite these cases as if they are normal.

• Some mice were given electric shocks whenever they heard a bell for many consecutive days, just to observe whether, in later trials, ringing the bell alone (without a shock) would trigger a reaction. Of course the researchers witnessed utter terror — terror so extreme it would break the heart. That fear can even be passed down to the unborn offspring. Was it necessary to provoke trauma this way? Doesn’t human experience of traumatic events already teach us what trauma is?

• Mice were placed in tanks of water with no way to escape. In the first group, the mice gave up and drowned within minutes. In a second, more cruel group, the mice were dropped in for a few minutes and then rescued; later they were dropped in again and left to drown to see how long hope would make them resist. Mice that believed help might come suffered for up to an hour before finally succumbing in despair — all to measure how hope affects persistence under distress.

• Hundreds of mice were surgically joined together — their abdomens stitched to form pairs so their circulatory systems were linked. Researchers then induced hormonal or behavioral abnormalities in one animal (for example, forcing compulsive overeating) to see whether the paired partner would be affected. In another experiment, an old mouse was sewn to a young mouse to test whether the young mouse’s blood would make the older one “younger.” Fifty mice died during or shortly after the joining procedure, and many of the surviving partners became so depressed they died later. Some researchers hailed the latter experiments as “successful,” and wealthy people even discussed the idea of injecting young blood into themselves to delay aging. What societal good does this serve? (Shockingly, some countries have not banned such methods.)

• Undercover activists who entered university laboratories in recent years found that retired lab mice are often simply killed — not always humanely. One witness saw 23 mice killed by snapping their necks with a hinged metal cage — and one of those mice didn’t die instantly but lay there paralyzed.

• In other undercover reports, scientists reportedly took newborn pink mice that were no longer needed, swabbed them with alcohol, and killed them by cutting their necks with scissors. The paperwork, however, claimed the animals had been iced in a freezer for four minutes first (a method that is itself painful).

• Beyond the examples above, lab mice endure many other tortures: slow poisoning; forced ingestion of poison (reported as toxicology tests); deliberate induction of cancer; forced drug addiction by pumping cocaine or other substances into their bodies; extreme confinement in tiny cages to provoke stress and self-harm; genetic surgeries that leave animals severely deformed; being hung upside down for weeks; placed on hot metal plates to measure how long they can endure; skull surgeries to implant electrodes so they can be repeatedly shocked to induce seizures; intestinal surgeries that let feces leak into the abdomen to cause sepsis for study — and more.

All of this — and many other horrors — is the reality for laboratory mice (and for other animals too, including monkeys, rabbits, and dogs). Most people don’t know this. It’s painful to realize that human beings — capable of love, creativity, and reason — can also inflict such suffering without recognizing it. When compassion is replaced by detachment, even good intentions can go astray. This is the tragedy behind much of animal experimentation today: it continues under the banner of “science,” even when it is unnecessary or causes immense pain. Many researchers themselves have begun to question this system, and more voices are rising to call for methods that do not involve cruelty.

Every life matters — even the smallest, even those hidden away in cages we’ll never see. Each act of kindness, each choice to speak out, helps build a gentler world. As Jane Goodall reminds us, we all have a mission. The things we do — however small — can make this planet a better home for all living beings. And perhaps, beyond this life, love and compassion are the only things that truly endure. Animals cannot speak. They cannot beg us in words to stop. They cannot go anywhere to ask for help. So please help them however you can: share this information, sign the petition linked below, and support cruelty-free products. Thank you.

P.S. If a mouse enters your home, humane live traps are effective — catch it and release it outside. Please don’t use glue traps where the animal suffers stuck to the adhesive until it dies. Mice have already suffered enough at human hands.

---

Further Reading & Resources:

• PETA UK – Animal Experiments What You Can Do

• Lady Freethinker – Sign to Save Animals from Being Killed

• ActionStation NZ – Demand Action Against Animal Experimentation

• Humane World – Animal Testing and Research
• Humane World – Undercover Investigation Exposes Animal Testing

Written by Me

Translated by Echo