Just Matter of Years

It seems that things gathered and pointed up and pressed and lead me toward "that" end.

But it's just simply not now. I have a reason to stand. I have a reason to live.

But I will have my real choice after some of these years have passed

After "A" happens, then "B" can happen.

I will wait until "A" happens, then maybe I will consider "B"...still a choice.

But right now eventhough "B" can happen too, but I choose not to.

Taking "B" alternative right now can bring more long-term troubles.

So...the matter on the face is...

How can I survive the moments when "B" is not yet a choice

when I still have to wait for "B"

I have to endure....no other alternatives

Anything to survive and function.

Yes, I can take "B" now, it is tempting.

But I heard of people who takes "B" alternative before "A" happens

The result wasn't so good, more troubles ahead I guess.

I'll wait...I'll wait...I'll wait.

Too small to judge

I've been having some bad days, some disappointments. And I've asked why..why...why. Sometimes I don't understand what good can come up of things that God allows to happen to me.

But well, I do receive some answers. So I will share them here.

Last night, my teacher told me that when you're trying to do something good but it goes to waste, that effort you made is already a light within itself. It's not a waste anyway.

Today I found this beautiful quote from the Facebook of a book called "You Have Chosen To Remember" by James Blanchard Cisneros. It seems to bring me peace and seem to be a guideline. When I listen to some messages and feel a bit of heaven in my heart, I tend to believe it anyway.

...Today I acknowledge that I cannot understand the whole of Creation’s plan through the little peephole of the ego’s perceptions. Realizing this lack of full understanding, I am thus relieved and released of judgments that I truly cannot make. Freeing the world from my judgments I thus free myself...

Simply just to get up

Everyone needs a reason to get up in the morning.

It is very hard when that reason is....because you 'must'

because you have to live on another day.

It is very hard because when you think of the new day...

You think of pain, mistery, troubles,...no joy is there to look forward to.

I'm on fasting...I can't drink the tea, my favorite drink.

And sometimes it feel stupid doing something like that.

Everyone needs some kind of happiness to survive on.

Even to get a drink of tea can be a reason to wake up.

Now I don't have it anymore.

Maybe it is not good for a depressed person to fast. 

Some people can live with fasting.
Because they have the joy of God.
Because they have another level of happiness to sustain them.
Because they have true peace.

Me...I don't.
Some people said...not yet your time...you'll get there someday.
And I don't even see trace of possiblity.

Some people say if you stop the worldly pleasure,
then your body and soul will be ready for something better.
The is my seventh day, and I don't feel a single bit of that
That higher level of happiness they're talking about.


So...I will give it 3 years with this religion.
If I'm not a better or a happier person by that time, then it's not for me.
I will go back to just simply be a Christian, I'll continue to love God and Jesus.
Following the commandment of Love, only do what stated in the Bible.
But not in the way of the Roman Catholic Church.

And if doing that still won't lift me off this pit of darkness
Then I will try to survive until my parents die.
After that I will take my own life.
That's the plan.

Well, but as long as I'm still in these 3 years.
I will assume that this is the right path.
I will give it my best shot.
I will try to believe what they said...
that it's not yet my time.
Just hold on.

I will try to belive in what they say about purgatory on earth and all those stuff.
For now.

I am not blaming the path.
I am not blaming the Church.
It seem that some people are very happy being there
Some people are doing those fasting, penance, rosary, etc.
And they are perfectly happy people.

I just suspect that maybe it's not for me...that's all.
And if it's my depressed self speaking,
maybe there is no path that is right for me after all.
I am simply too weak to get my life together. 
Simply too weak to bear sufferings while most people can.
Simply a person not worth living anymore.

Misophonia: Living with the Devil inside your ears

Well, it's hard to have so many sickness inside yourself, and they are invisible in the eyes of others. I might really look like a weird person sometimes for feeling very, very disturbed with some tiny sounds around me but I at least now I found out that I'm not the only one getting this kind of pain. It's called Sound Sensitivity Disorder (Misophonia). Last night it got me terribly that I had to cover my ears. The funny thing is when you have this, you're not disturbed by loud sounds, but you are disturbed by some small sounds around you. That's why in the middle of the night I had to cover my ears or playing loud music to my ears or otherwise go to sleep or work somewhere completely quietly. I shouldn't blame anyone who's making the sound because it's my disorder, not their fault. I've attached some link to share this knowledge. They said that many people have it but they don't realize it. There are many levels as well. On the mildest level, you feel annoyed but don't have to do anything. On the severest level...you go and punch the face of the person who makes that tiny noise. Fortunately, after some study, I found that, on my worst day, I'm on middle level...cover my ears, run away, and feel like screaming or crying...

I wrote the above post in my Facebook just to vent the pain out. The sad thing is that nobody cares. The worst thing is that tonight it seems to get even worse than before. I feel like bursting out my anger, I began to have hateful thought about the person who keeps making the annoying sound, I began to hit the computer with my fists. It's so torturing, very torturing. I don't know how to explain how terrible it feels when I hear those sounds. It's a kind of misery you can't explain to anyone. 

Then, the best part that I could possibly have, I decided to consecrate all my sufferings to God...to help anyone in need. There is a bunch of suffering to give indeed. Hope it will be useful for someone. The suffering felt bearable for a while, then the anger started to form up inside me again. I started to deliberately sigh out loud. Fortunately, the coughing person moved away from that window and cough less.

The anger is from the devil, it tries to make me hate the innocent person who did nothing but just coughing. He's already in pain with his health problem. I think I will try everyway to change my anger into tears when this happens again. Well, but I guess the next time I might really have to change my work station at night. It sounds like a must to me now. I don't think I will have the strength to consecrate my sufferings to God every night, tonight I am already at the extreme. 

Alright, at least I get to vent it out. I'm using this blog again because lately on the other new blog, it was so difficult to access each page. I can no longer post any link or any picture either. Something is wrong with that site. I won't use it anymore. I'll come back here. There's a lot of space to write and play.

Good night. And if you wonder what I'm talking about, check out the below link.


Info about Misophonia

My sympathy to Japan

I express my heartfelt sympathy for the loss of the two Japanese journalists. There is nothing much to say because words won't bring anyone back from death.

I heard that that one was a really good person...

But I'm not going to stir any hatred here. Don't want more war in this world, but I guess, if it will happen, then I can't stop it anyway.

Some thoughts on Charlie Hepdo case

Just sharing a bit of thoughts. Personally, I don't believe it is the right thing make fun of any religions. Of course, terrorism is absolutely wrong and no one deserve to be killed just by drawing dark humor cartoons. But, it is not right that you use "freedom of expression" to give yourself any right to make fun of anyone. If "freedom of expression" is interpreted as saying absolutely anything, whether kind or unkind, right or not right, truth or lie, then the whole world will be a mess and we won't be able to stop the bullying in any school.

I am sad to hear about the killing of the cartoonists. But I wouldn't call it good or great to make an exhibition showing off those cartoons that make fun of the Islam. I am not a Muslim, but I don't like anyone making fun of any religions. It's true...I won't be able to stop them, and if some people do this to my religion, I would feel sad, but of course, I wouldn't try to attack or kill them. We are taught to endure and not to slap back.

But the ISIS are surely not the gentle loving Christians, and their reaction....well, you see.
Actually, in Islam, Christianity, Buddhism, and other religions....the essence of the teaching always include peace and love. But now there are those who interpret it in a different way, how sad!
It's bad to make fun of any religions, and it is particularly not wise at all to make fun of a violent political group with their own troops. What's the point of saying...hey hey we're not afraid of ya, we're gonna keep making fun of you and your religion! And then bang! bang! bang! some of the people are dead. What's good coming out of it?

Don't get me wrong. I AM NOT SAYING that we should give in to terrorism. We should be against it at all cost. I just simply say that it is wrong to make fun of one's religion or the founder of a religion.

I really do pray for the world now...for it seems that the number of international conflicts keep rising high. I don't want to see World War III.

ข้อคิดดีๆ จาก "ทรายสีเพลิง"

แม้ว่าจะเปลี่ยนเรื่องไปเยอะจากเวอร์ชั่นก่อน แม้ว่าทรายเวอร์ชั่นนี้จะดูเหมือนตัวร้ายมากไปหน่อย
แต่ก็ยอมรับว่าผู้สร้างละคร "ทรายสีเพลิง" เวอร์ชั่นนี้ก็พยายามจะให้สิ่งดีๆกับสังคมอยู่ไม่ใช่น้อย

แน่นอนว่าแนวคิดหลักของเรื่องอยู่ที่ว่าการอาฆาตพยาบาทไม่เคยให้ประโยชน์ที่แท้จริงกับใคร
แต่ในละครเรื่องนี้แง่คิดอื่นๆที่แฝงอยู่อีกนะ

ข้อความที่มาจากหนังสือคาลิล ยิบรานที่ลูกศรอ่าน มันมีความหมายเยอะทีเดียว
ความรักไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากตัวมันเอง และไม่รับเอาสิ่งอื่นใดนอกจากตัวมันเอง 
ความรักไม่ครอบรองและไม่ยอมให้ถูกครอบครอง 
เพราะความรักนั้นเพียงพอแล้วที่จะตอบแทนความรัก
Love gives nothing but itself and takes nothing but from itself.
Love does not possess, and would not be possessed.
For love is sufficient unto love. ("The Prophet" Kalil Gibran)

หลายคนอาจมองว่าลูกศรเป็นผู้หญิงแนวโลกสวย โง่ เชื่อคนง่าย แต่ชีวิตของเธอคือตัวแทนของปรัชญาที่อยู่ด้านบนเป็นอย่างดี หากผู้หญิงคนนี้มีตัวตนจริงในโลก และถ้าหากเรื่องราวในชีวิตของเธอต้องจบลงด้วยความตายจากอุบัติเหตุนั้นจริงๆ แม้ว่าอาจจะดูเศร้า  แต่อย่าลืมว่าผู้หญิงคนนี้ได้ใช้ชีวิตทั้งหมดไปอย่างไม่น่าเสียดายเลย เธอ "ให้" คนที่เธอรักไปเรื่อยๆ ให้อภัยและมองข้ามความผิดของคนอื่นไปเรื่อยๆ เธอไม่ได้คาดหวังอะไรจากใคร เป็นเหมือนต้นไม้ที่เธอใหฌาน ต้นไม้ที่ไม่ต้องดูแลมากก็อยู่ได้ เธอไม่ได้คาดหวังความรักตอบด้วยซ้ำ เธอเพียงแค่ขอให้ได้รัก ได้ทำสิ่งที่ดีๆให้กับคนที่เธอรัก ได้คอยอยู่เคียงข้างคนที่เธอรัก  ผลที่ออกมาก็ชัดเจนอยู่ ในที่สุดความรักก็ได้เข้าไปสู่หัวใจของคนอื่นๆทุกคนที่เธอได้รัก ฌานเปลี่ยนใจมารักเธอ แม้แต่ทรายที่หัวใจเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่พอเธอรับรู้ว่าเธอได้ทำอะไรลงไปกับผู้หญิงจิตใจดีที่มีแต่รักและเชื่อใจเธอตลอดมาคนนี้ เธอก็สำนึกผิดได้ในที่สุด ตัดสินใจที่จะเลิกสะสมความเกลียดชังในหัวใจได้ในที่สุด ทั้งชีวิตและแม้กระทั่งความตายของลูกศร ได้มอบสิ่งดีๆมากมายให้กับคนรอบตัวของเธอ จริงอยู่ ลูกศรดูเหมือนตัวละครในอุดมคติที่อาจหายากสักนิดในโลกทุกวันนี้ แต่มันก็เป็นการยืนยันถึงพลังของความรักแท้จากหัวใจที่ดีงาม ซึ่งเป็นสัจธรรมอย่างหนึ่งที่เราไม่ควรลืม
    ความรักคือการ "ให้" คนอื่น ไม่ว่าจะด้วยการทำสิ่งดีๆให้กับคนอื่นโดยที่ไม่คำนึงถึงตนเอง รวมถึงการ "ให้อภัย"  คำพูดจากลมปาก หรือคำสัญญาที่หวานซึ่ง หรือความโรแมนติกใดๆ มันไม่ใช่ความรัก และมันไม่สามารถดึงหัวใจของใครไว้ได้อย่างแท้จริง

อีกอย่างหนึ่งที่น่าคิด ชีวิตของคนบางคนก็มีมรสุมซ้ำเติมได้อย่างน่าช้ำใจ ตลอดชีวิตของฌาน ดูเหมือนจะมีคนที่รักเขาจริงเพียงแค่สองคน คือพ่อของเขากับลูกศร และทั้งสองก็ล้วนด่วนจากเขาไป เขาโดนหลอกลวงจากคนหลายคน ถูกหักหลังโดยผู้เป็นแม่ และจากผู้หญิงที่เขารักและไว้ใจมาหลายปี ถ้าผู้ชายคนนี้มีตัวตนอยู่จริง และชีวิตของเขาเป็นเช่นนี้จริงๆ ต้องยอมรับว่าบทเรียนที่เขาต้องเอาชนะและต้องผ่านมันไปให้ได้นั้นสุดยากหิน แต่ถ้าเขาสามารถยกโทษให้กับทราย หลังจากที่ทรายทำให้เขาต้องสูญเสียผู้หญิงเพียงคนเดียวที่รักเขาอย่างจริงใจ ถ้าเขาระลึกถึงถ้อยคำของลูกศรที่เคยบอกให้เขาให้อภัยกับทุกคน เชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะมีหัวใจที่แข็งแกร่ง งดงาม และจะได้พบกับสิ่งดีงามในชีวิตหลังจากที่เวรกรรมจากอดีตของเขาได้ผ่านพ้นไป

และประการสุดท้าย กว่าที่คนบางคนจะคิดได้ว่าตนเองผิด ความสูญเสียอันยิ่งใหญ่ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว แม่ของทรายคิดให้อภัยได้เมื่อชีวิตของเธอเริ่มสูงวัยขึ้น แต่เธอก็ได้ใส่พิษร้ายแห่งความอาฆาตแค้นลงในจิตใจของลูกสาวของเธอไปแล้ว ทรายเองก็สำนึกผิดได้ เมื่อลูกศรได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ แต่มาคิดดูดีๆนะ คิดได้ สำนึกผิดได้ แม้ว่าจะสายไป ก็ยังดีกว่าไม่เคยสำนึกผิดเลยจริงไหม

เชื่อว่าโลกเราก็มีมนุษย์จำนวนมากมายที่เป็นแบบนี้ล่ะ เต็มไปด้วยความคิดชั่วร้ายมากมายและทำสิ่งชั่วร้ายมากมาย แต่พวกเขาก็มีโอกาสสำนึกผิดได้ในวันหนึ่งจริงไหม มนุษย์นั้นไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ขอให้เราให้อภัยกันและกันเถอะนะ เชื่อว่าโลกเราจะดีขึ้นได้ แม้ว่าจะต้องใช้เวลา

ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าใครจะมองว่าเป็นคน "โลกสวย" เพราะถ้าหากเราไม่เชื่อมั่นในความงดงามที่อยู่ในก้นบึ้งของจิตใจมนุษย์ปุถุชนทั้งหลาย ถ้าหากเราเอาแต่มองโลกใบนี้ว่าเต็มไปด้วยสิ่งเลวร้ายและเป็นสีเทา เราจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆให้ดีขึ้นมาได้เลย ผู้คนในประวัติศาสตร์ที่สร้างการเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ให้กับโลกนี้ ล้วนแต่เชื่อมั่นว่า "โลกเราสามารถสวยงามขึ้นกว่าเดิมได้" ทั้งนั้นล่ะ